روزگار از رخ تو شمعي ساخت

شاعر : اوحدي مراغه اي

آتشي در نهاد ما انداختروزگار از رخ تو شمعي ساخت
در کمين بود عشق، بيرون تاختما طلب‌گار عافيت بوديم
که مرا چاره‌اي تواند ساختسوختم در فراق و نيست کسي
هر کرا او بزد، کسي ننواختمگر او رحمتي کند، ورنه
سر، که در پاي دوست بايد باختعاشقانش چرا کشند به دوش؟
که نخواهد به خويشتن پرداختاوحدي آن چنان درو پيوست
دم نزد هر که اين سخن بشناختسخن او نمي‌توان گفتن